Italië wordt vaak gezien als een  brug tussen Europa en de mediterrane landen, want is strategisch gelegen in het midden van het Middellandse Zeegebied en aan de oostelijke grens van de Europese Unie. Het land is een uitgelezen basis voor zakenrelaties met de groeimarkten van de oostelijke en westelijke mediterrane landen (Egypte, Libië, Tunesië, Algerije, Marokko) en Centraal-Oost-Europa (Slovenië, Kroatië, Bosnië, Hongarije, enz.)

Het noorden van Italië ligt in het centrum van Europa, en is dus een vrij gunstige positie voor economische relaties met landen als Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland.

De COVID-19 crisis heeft in Italië een economisch schok veroorzaakt daar het herstel voor de italiaanse KMO’s van de crisis van 2009 veel trager is verlopen dan voorzien. Tijdens de periode 2018-2019 was de groei opnieuw vertraagd maar zonder invloed te hebben op de financiële structuur van de kmo’s. Voor velen was dit echter niet genoeg om de economische gevolgen van COVID-19 te doorstaan. Het tweede trimester van 2020 duidt zelfs al een vermindering aan van 12,80% van het BBP.

De Italiaanse buitenlandse handel doet het jammer genoeg niet al te goed de laatste jaren en kampt met ernstige problemen. Hoewel de handelsbalans positief blijft, vertoont het volume van de uitvoer een dalende trend, terwijl de import daarentegen elk jaar weer aan belang wint. Nochtans kon Italië de laatste jaren rekenen op een sterkere wereldwijde vraag naar zijn producten dan Frankrijk, Duitsland of andere Europese landen. Het probleem valt dus vooral te verklaren door de verslechte concurrentiepositie qua prijs en door een steeds grotere concurrentie van de groeilanden.